دوستداران خدا و پیامبران خدا

یک نفر دنبال خدا میگشت، شنیده بود که خدا آن بالاست و عمری دیده بود که دست ها رو به آسمان قد می کشد. پس هر شب از پله های آسمان بالا می رفت، ابرها را کنار می زد، چاد شب آسمان را می تکاند، ماه را بو می کردو ستاره ها را زیرورو.

او میگفت:«خدا حتما یک جایی همین جاهاست.» و دنبال تخت بزرگی می گشت به نام عرش؛ که کسی بر آن تکیه زده باشد. او همه آسمان را گشت اما نه تختی بود و نه کسی. نه رد پایی روی ماه بود و نه نشانه ای لای ستاره ها. از آسمان دست کشید، از جستجوی آن آبی بزرگ هم. آن وقت نگاهش به زمین زیر پایش افتاد. زمین پهانور بود و عمیق. پس جا داشت که خدا را در خود پنهان کند. زمین را کند، ذره ذره و لایه لایه و هر روز فرو رفت و فروتر. خاک سرد بود و تاریک و نهایت نبود، از خدا خبری نبود. ناامید شد از هرچه گشتن بود و هرچه جست و جو. آن وقت نسیمی وزیدن گرفت. شاید نسیم فرشته بود که می گفت خسته نباش که خستگی مرگ است. هنوز مانده است، وسیع ترین و زیبا ترین و عجیب ترین سرزمین هنوز مانده است. سرزمین گمشده ای که نشانی اش روی هیچ نقشه ای نیست. نسیم دور او گشت و گفت:« این جا مانده است، این جا که نامش تویی.» و تازه او خودش را دید، سرزمین گمشده را دید. نسیم نسیم دریچه کوچکی را گشود، راه ورود تناه همین بود. و او پا بر دلش گذاشت و وارد شد. خدا آن جا بود. بر عرش تکیه زده بود و او تازه دانشت عرشی که در پی اش بود، همین جاست. سال ها بعد وقتی که او به چشم های خود برگشت، خدا همه جا بود؛ هم در آسمان و هم در زمین. هم زیر ریگ های دشت و هم پشت قلوه سنگ های کوه، هم لای ستاره ها و هم روی ماه.